Otwarcie Publicznej Szkoły Dokształcającej Zawodowej odbyło się w dniu 1 grudnia 1945r. Jej założycielem i pierwszym dyrektorem szkoły został Stefen Kulwicki.
W dniu otwarcia uruchomiono 1 klasę ogólnozawodową liczącą 30 uczniów. Zajęcia odbywały się w budynku obecnej Szkoły Podstawowej nr 1, w godzinach popołudniowych - od 15 do 19.30.

Wśród grona pedagogicznego znaleźli się:

• - Stefan Kulwicki - kierownik i nauczyciel
• - Marceli Rumanowski
• - Jan Gapa
• - Józef i Irena Kaczmarkowie
• - Ewa Sromolanka
• - Helena Fórmaniak.

Z miesiąca na miesiąc liczba wychowanków systematycznie rosła tak, że już w następnym roku szkolnym 1946/47 wynosiła 147 uczniów, podzielonych na 5 klas.

W dniu 10 kwietnia 1947 r. szkoła została przeniesiona do nowego budynku, przy ul. Wojska Polskiego, który początkowo dzieliła z Gimnazjum i Liceum Rolniczym. Od 1 lutego 1948 r. budynek ten został przekazany wyłącznie na użytek naszej szkoły.

Od samego początku część młodzieży odbywała praktykę w prywatnych zakładach rzemieślniczych, spółdzielniach oraz na warsztatach szkolnych. Zalążkiem praktycznej nauki zawodu był uruchomiony warsztat krawiecko-bieliźniarski, zlokalizowany w jednej z sal budynku szkolnego. Rozwój praktycznej nauki zawodu poszedł w kierunku metalowym i uczniowie praktykę odbywali w mieszczącym się obok szkoły poniemieckim warsztacie kamieniarskim, zamienionym przez braci Dejów w warsztat ślusarski i kuźnię. Obecnie w tym miejscu znajduje się drukarnia.

Od roku szkolnego 1950/51 nauka praktyczna odbywała się w budynku mieszczącym się przy ul. Wojska Polskiego. Kierownikiem warsztatów został wtedy Władysław Krogulec.

Następnie w roku szkolnym 1952/53 rozszerzono bazę warsztatów zajmując pomieszczenia w budynku przy ul. Mickiewicza. Utworzono tam, w późniejszych latach pracownię elektrotechniczną. W tych latach warsztaty szkolne mogą również pochwalić się wyprodukowaniem piło-tokarki DYZA-6, wiertarki stołowej WS15. W 1950 z poniemieckiego hotelu, położonego przy alei Piasta, powstał internat w którym zamieszkała młodzież. Pierwszym wychowawcą i kierownikiem internatu był Jan Mackowicz.

Warunki lokalowe w starej szkole z roku na rok pogarszały się, ponieważ stale wzrastała liczba uczniów, więc w roku 1957 dyrekcja szkoły rozpoczęła walkę o nowoczesna szkołę zawodową. Stefan Kulwicki nie doczekał już nowej szkoły, lecz jego pracę kontynuował Franciszek Czarnota, który wspierany był przez Pawła Trzcińskiego i Władysława Krogulca.

W dniu 7 listopada tego roku nastąpiło uroczyste przekazanie nowej szkoły wraz z salą gimnastyczną i z internatem społeczności szkolnej. W tym dniu szkoła otrzymała również, ufundowany przez Cech Rzemiosł Różnych, sztandar. Budowę całego kompleksu szkolnego zakończyło dopiero oddanie budynku warsztatów w dniu 12 stycznia 1969 roku. Szkoła rozrastała się - przybywało pomocy naukowych, doposażono warsztaty, zwiększała się liczba młodzieży i liczba specjalności. Otworzono w 1975 Liceum Zawodowe, wieczorowe Technikum dla Pracujących o specjalności mechanicznej i elektrycznej. Baza dydaktyczna ponownie staje się niewystarczająca. Nowy dyrektor szkoły Stanisław Hiller rozpoczyna rozbudowę obiektu szkolnego i 1 września 1976 oddaje nowy budynek nr 2, zwany popularnie Belwederem.

W latach 70 i 80 szkoła przeżywała okres największego rozkwitu. Mieliśmy wtedy największa liczbę uczniów, około 1200, a praca w warsztatach szkolnych była dwuzmianowa. Internat przy szkole tętnił życiem, zamieszkiwało w nim ponad 200 wychowanków. Młodzież naszej szkoły brała liczny udział i odnosiła znaczące sukcesy w konkursach zawodowych, recytatorskich, olimpiadach przedmiotowych. Nie do pokonania byli w rywalizacjach sportowych: w piłce nożnej, koszykówce i w lekkoatletyce, a jeszcze wcześniej posiadaliśmy słynną drużynę w hokeju na lodzie.

Uczniowie nasi aktywnie działali w szkolnym kole krajoznawczo - turystycznym, oraz w organizacjach młodzieżowych ZHP ZMS, w ramach, których organizowano obozy wędrowne, wycieczki oraz rajdy. W szkole działała orkiestra dęta, kółko fotograficzne, filmowe, koło techniczne - spawalnicze, recytatorskie, modelarstwa lotniczego i chór.

W wyniku zapotrzebowania na ówczesnym rynku pracy w 1983r. rozpoczęło działalność Technikum Mechaniczne, a po pięciu latach rozszerzono ofertę o Technikum Elektryczne. Prace dyplomowe uczniów technikum otrzymywały nagrody na konkursach wojewódzkich i centralnych, wzbogacały także bazę dydaktyczną szkoły. Nadal uczniowie naszej szkoły są nie do pokonania, nawet na szczeblu ogólnopolskim, w lekkoatletyce.

W 2003 r. przeprowadzono kapitalny remont sali gimnastycznej i oddano nowoczesną pracownię komputerową. Wychodząc naprzeciw zainteresowaniom młodzieży w 2004r. otwarto Technikum Elektroniczne, które cieszy się dużą popularnością.

W 2005 r., podczas obchodów Jubileuszu 60-lecia, Zespół Szkół Elektro - Mechanicznych otrzymał nowy sztandar ufundowany przez Radę Rodziców.

W roku szkolnym 2006/2007, po 21 latach pracy, na emeryturę odchodzi dyrektor Zbigniew Bukowski, a na jego miejsce zostaje powołany na rok Grzegorz Potkański.

W roku 2007 funkcję dyrektora szkoły obejmuje Krystian Cichański. Rok szkolny 2007/2008 przynosi znaczące zmiany, mające na celu polepszenie wizerunku szkoły, ponieważ zostaje wtedy wymalowana i unowocześniona elewacja głównego budynku wraz  z wymianą stolarki okiennej. Dzięki jego zabiegom we wrześniu 2009 roku zostają oddane do użytku wyremontowane warsztaty szkolne, a każdym nowym rokiem nasza placówka staje się coraz ładniejsza i nowocześniejsza podnosząc jakość pracy uczniów i pracowników szkoły.

We wrześniu 2010 roku Zespół Szkół Elektro - Mechanicznych obchodził wraz z Cechem Rzemiosł Różnych 65 - lecie istnienia. Podczas uroczystości szkoła - sztandar szkoły - zostaje odznaczona Złotym Medalem Kilińskiego za Rozwój Rzemiosła Polskiego.